Alejami

Złoto-żółty klonowy liść zdawał się wisieć w powietrzu, tak przez chwilę, w lekkim oderwaniu od tego, co działo się wokół. Ziemia była usłana tysiącami takich jak on, alejki i groby były w wybitnie jesiennych barwach. Zimny poranek. Nikt jeszcze nie zgarnął ich na żadną stertę. Leżały porozrzucane, ułożone tak jak chciał… Chaos? Los? Przypadek? Oddech parował. Liść ruszył, powolnie zmierzał ku ziemi, ciesząc się ostatnimi chwilami swojego swobodnego spiralnego lotu. Wirował, ale spadał. Uderzył o płytę nagrobka, osunął się na ziemię. Nic specjalnego, nie pierwszy, może jeden z ostatnich…

“Jeżeli chcecie żebym poczuł się tu jak w domu
Wyrzućcie wszystkich, powinno pomóc”

Wszyscy wybyli, praca, spotkania ze znajomymi, jakieś imieniny. Mrok w całym domu, całym… oprócz mojego pokoju. Kilka diodowych żarówek daje lekkie światło, taka senna atmosfera. Audycja na Trójce, spokojna, refleksyjna muzyka, która sprawia, że mam jakiś dziwnie dobry humor. Brakowało mi tego, kontrolowanej ciszy, intymności, kawałka przestrzeni i czasu dla siebie…

“Staliśmy nad przepaścią, ale zrobiliśmy krok do przodu!”

Dziwny jest ten mój dobry humor… Dwa kierunki, bardzo często siedzenie na uczelni od 8 do 8, sporo zajęć dodatkowych, jak zwykle zbyt dużo czasu uciekającego na głupotach, ale Ci ludzie… Jest kilka osób, „dla których” idę na uczelnię, a raczej idę by się z nimi spotkać, z jednymi pobyć te 90 minut i coś z ich osobowości, stylu bycia i wiedzy zostawić dla siebie, z drugimi umówić się na wykład, pizzę czy wypad na piwo po zajęciach. Muszę częściej bywać tam gdzie bywają ludzie specyficzni, z którymi będę mógł się dogadać, zaprzyjaźnić.

Więcej systematyczności, więcej zapału, 200% normy…