tony papieru, tomy analiz…

Tykanie zegara, dość niecodzienny dźwięk w moim pokoju. Przyjemny, ciepły mrok. Przez okno dachowe sączy się zimne powietrze, orzeźwiające, razem z nim do środka dostają się komary. Już przyczaiły się nad moim łóżkiem, to dobrze, to bardzo dobrze, Diabolica będzie miała, co jeść.

 

„Popatrz jak wszystko szybko się zmienia, coś jest a później tego nie ma”

Rozwijam się, niewątpliwie stawiam zdecydowane kroki do przodu, no może nie do końca zdecydowane, czasem się chwieję, zastanawiam czy nie zawrócić, czy nie iść inną drogą, czy się nie poddać, ale idę. Jest dobrze. Robię to, co lubię, czasem jest ciężko, czasem jestem wykończony, ale naprawdę lubię żyć.

 

Przez ostatnie kilka miesięcy trochę zmieniło się w moim życiu. W „pracy”: wspaniali ludzie z równie wspaniałej organizacji wybrali mnie na przewodniczącego, w międzyczasie było też kilka szkoleń, wyjazdów, a teraz ruszamy z największym projektem w roku, trochę się tego boję, ale będzie dobrze Wiem, że mogę liczyć na wsparcie.

W tej bardziej prywatnej, można by powiedzieć intymnej i osobistej części życia też się wiele zmieniło. Ktoś kiedyś powiedział, że trzeba robić to, co się kocha, to, co się naprawdę lubi, że trzeba się spełniać, a wtedy wszystko się ułoży… szczerze? To działa. Ogarnąłem się, odbiłem od jakiegoś dna, od kompleksów i smutków, zaangażowałem w życie, jakoś naszkicowałem to, co chcę robić, zacząłem realizować marzenia i pojawili się ludzie, których szukałem, o których myślałem, nawet Niewiasta, o której śniłem ( tak, tak Piegusku:) ).

Jak jest dziś? Cóż… coś się dzieje, myślę, że coś pozytywnego. Jak w dobrej książce, jest wiele wątków, różne sytuacje, różne problemy czy też plany, wszystko dzieje się w wielu płaszczyznach. Czasem trzeba się zatrzymać, czasem zawrócić i zmienić drogę by móc dojść do celu, do przyszłości… Żyję, niby oczywisty fakt, ale teraz to czuję, poprzez poranne wstawanie, poprzez rozmowy, poprzez bolące po treningach mięśnie, poprzez znajomych, tony przeczytanych artykułów, książek i analiz, poprzez marzenia. Napędzam się dobrą energią, może trochę wampirycznie wysysaną z powietrza, z dotyku, z rozmów, z marzeń, ze świata, ze wszechświata…

 

Czasem chciałoby się powiedzieć „trwaj błoga chwilo”
trawa, słońce, drzewa, cień, Ty, rozmowa i ten chłopczyk, który przyszedł… trwaj