Standardowo, miejsce przy oknie na środku autobusu, za szkłem przewijają się piękne lasy, gdzieniegdzie jakieś opuszczone budyneczki owiane tajemnicą, zapomniane przez właścicieli. Ciepłe promienie wrześniowego słońca oświetlają pola i łąki rozrzucone po horyzoncie. Powietrze musi być ciepłe i pięknie pachnieć, niestety okna zamknięte na amen. Wysłużony „autosan”, co chwilę podskakuje na dołach i koleinach, pędząc z zawrotną prędkością przez typowo polskie drogi łączące wsie. Czytanie gazety w tych warunkach jest bardzo trudne, a litery, co chwila przemieszczają się w sposób niekontrolowany razem z całą stroną, po dobrnięciu do końca artykułu odłożyłem pismo na siedzenie obok i zacząłem wpatrywać się w obrazy widoczne za oknem. Pięknie, ale coś w środku nie gra tak jak powinno, coś męczy, dusi i sprawia, że jakoś przyjemności w życiu mniej, coś zasmuca, ale nie wiadomo co… Leno, wiesz o czym mówię? Chyba tak… Przebijając się przez wspomnienia, nie zawsze pozytywne, czasem przepełnione poczuciem winy, czasem radością, która powinna trwać dłużej, czasem rozbijałem na atomy sny, czasem daleko wybiegające w przyszłość marzenia, które miały w sobie wszystko, czego mi brakowało, co chciałem osiągnąć i to właśnie one stały się kluczem do przełamania tej stagnacji emocjonalnej, jakiejś agonii duszy. Tak naprawdę to żyję właśnie dla tych marzeń, a raczej po to by je spełnić, by któregoś dnia przebiec przez swój ogród za rękę z „Tą Jedyną”, razem z Nią przejechać motocyklem pół kraju po to by wspiąć się na piękny górski szczyt, by zrobić jeszcze wiele innych rzeczy, które dla innych mogą się wydać głupie i nic nieznaczące, ale dla mnie są czymś, co buduje w człowieku szczęście i miłość do drugiej osoby. Skoro mam już marzenia to nie pozostaje nic innego tylko podjąć kroki w kierunku ich spełnienia, a same te kroki sprawiają, że człowiek inaczej patrzy na świat. Codzienny trening, nauka języków, wczytywanie się w książki ekonomiczne, o grze na giełdzie, zdobywanie doświadczenia poprzez samą grę, trochę filozofii i psychologii. Co dzień podejmuję wyzwania, w których muszę pokonać samego siebie, co dzień staram się postawić chociaż mały krok w kierunki moich marzeń, nie stoję w miejscu, już nie…

Przegrywamy dopiero wtedy, gdy przestajemy walczyć, dopóki walczymy jesteśmy zwycięzcami.

Związkiem najlepszym dla obu stron, najbardziej chcianym, promowanym i najszczęśliwszym, jest ten, w którym jest zaufanie, dużo rozmów, brak tematów tabu, miłość i świetny seks. Wydawać by się mogło, że wszyscy do takiego właśnie związku dążą, takiego pragną i tylko w taki się będą angażować. Może też wydawać się niektórym, że związek taki jest niezmiernie trudny do osiągnięcia i nie warto się nawet o niego starać. Dla innych taka wizja relacji między partnerami jest niesamowitym motywatorem, który sprawia, że co dzień mają energię by się zmieniać, dążyć do ideału i osiągać szczyty, przełamywać lęki, wygrywać ze słabościami. Niektórzy twierdzą, że taki związek można tworzyć tylko z jedną, „Jedyną Osobą Na Świecie”, a próba bycia z kimś, kto nie jest nam przeznaczony ma się zakończyć katastrofą. Inni mówią, że wystarczy się starać, że jeśli ludzie zechcą ze sobą być to staną się dla siebie tymi „Jedynymi”.

Ludzie lubią toksyczne związki. Uwielbiają się poświęcać, cierpieć, być z kimś, kto rani i wmawiać sobie, że to miłość, a nie przyzwyczajenie, lęk przed samotnością, obawa przed nowym i nieznanym, bo lepiej „kochać” osobę, która rani, niż zostawić ją, rozstać się i zacząć od nowa, bo to takie ryzykowne, nie pewne, w ogóle to złe i nie godzi się tak czynić, bo ta druga osoba sobie sama nie poradzi… Ale czy warto poświęcać swoje wnętrze, marzenia, życie, ideały tylko po to by komuś, kto nas krzywdzi było dobrze i miło w życiu? Moim zdaniem nie warto, ale wielu ludzi sądzi inaczej…

Mam chęć na jogurt który znajduje się w lodówce, a ja opatulony kołdrą czytam sobie książki w swoim pokoju, rodzi się odwieczny dylemat, should I stay or should I go?

„Popatrz jak wszystko szybko się zmienia, coś jest a później tego nie ma”

Rozwijam się, niewątpliwie stawiam zdecydowane kroki do przodu, no może nie do końca zdecydowane, czasem się chwieję, zastanawiam czy nie zawrócić, czy nie iść inną drogą, czy się nie poddać, ale idę. Jest dobrze. Robię to, co lubię, czasem jest ciężko, czasem jestem wykończony, ale naprawdę lubię żyć.

Przez ostatnie kilka miesięcy trochę zmieniło się w moim życiu. W „pracy”: wspaniali ludzie z równie wspaniałej organizacji wybrali mnie na przewodniczącego, w międzyczasie było też kilka szkoleń, wyjazdów, a teraz ruszamy z największym projektem w roku, trochę się tego boję, ale będzie dobrze Wiem, że mogę liczyć na wsparcie.

W tej bardziej prywatnej, można by powiedzieć intymnej i osobistej części życia też się wiele zmieniło. Ktoś kiedyś powiedział, że trzeba robić to, co się kocha, to, co się naprawdę lubi, że trzeba się spełniać, a wtedy wszystko się ułoży… szczerze? To działa. Ogarnąłem się, odbiłem od jakiegoś dna, od kompleksów i smutków, zaangażowałem w życie, jakoś naszkicowałem to, co chcę robić, zacząłem realizować marzenia i pojawili się ludzie, których szukałem, o których myślałem, nawet Niewiasta, o której śniłem ( tak, tak Piegusku:) ).

Jak jest dziś? Cóż… coś się dzieje, myślę, że coś pozytywnego. Jak w dobrej książce, jest wiele wątków, różne sytuacje, różne problemy czy też plany, wszystko dzieje się w wielu płaszczyznach. Czasem trzeba się zatrzymać, czasem zawrócić i zmienić drogę by móc dojść do celu, do przyszłości… Żyję, niby oczywisty fakt, ale teraz to czuję, poprzez poranne wstawanie, poprzez rozmowy, poprzez bolące po treningach mięśnie, poprzez znajomych, tony przeczytanych artykułów, książek i analiz, poprzez marzenia. Napędzam się dobrą energią, może trochę wampirycznie wysysaną z powietrza, z dotyku, z rozmów, z marzeń, ze świata, ze wszechświata…

Czasem chciałoby się powiedzieć „trwaj błoga chwilo”
trawa, słońce, drzewa, cień, Ty, rozmowa i ten chłopczyk, który przyszedł… trwaj

Tak… wrócę, potrwam w tej wyimaginowanej rzeczywistości kilka dni, potem przyjdzie niepowodzenie, trochę gorszy dzień, jakoś się odbiję, kolejne dni względnego spokoju i radości, kolejne tąpnięcie humoru, zechcę się przytulić, poczuć, że ta miłość istnieje, że nie jestem sam, ktoś mnie kocha, jest obok, bo przecież dla Niej się staram… nie będzie Jej… ciepła, radości też zabraknie… Znów otworzę oczy, zobaczę tą jałową pustynię, smętnie szare niebo, cienie marzeń, wydrapany w sercu obraz, a raczej szkic „Tej Jedynej”. Odkryję to, co wiem, wybiję się z tego dołka, nabiorę optymizmu, chęci do życia!

Ona pozostanie szkicem… szkicem… kreskami układającymi się w cechy, zielonymi oczami, miłym uśmiechem, dobrym sercem, kilkoma innymi ogólnikami, pozostanie marzeniem… Które co kilka dni, będę ubierał w rzeczywistość, a w dniach smutku rzeczywistość będzie obdzierać ją, aż stanie się nagim marzeniem, znów… Kolejne wahania nastrojów, pragnienie życia za wszelką cenę, chęć oddania go za chwilę ciepła, nie zmienianie tego dobrego świata, oddanie go za Jej uśmiech.

Kiedy poczuję tą magię? Kiedy przestanę wracać do przeszłości by poczuć miłość?

Samotność jest zimna, noc przyjemnie szczypie w język. Nowy dzień to kolejne pozycje do listy upadków, bo im dalej w głębię tym więcej dziur.

my alcoholic friends…

„Jeżeli chcecie żebym poczuł się tu jak w domu
Wyrzućcie wszystkich, powinno pomóc”

Wszyscy wybyli, praca, spotkania ze znajomymi, jakieś imieniny. Mrok w całym domu, całym… oprócz mojego pokoju. Kilka diodowych żarówek daje lekkie światło, taka senna atmosfera. Audycja na Trójce, spokojna, refleksyjna muzyka, która sprawia, że mam jakiś dziwnie dobry humor. Brakowało mi tego, kontrolowanej ciszy, intymności, kawałka przestrzeni i czasu dla siebie…

„Staliśmy nad przepaścią, ale zrobiliśmy krok do przodu!”

Dziwny jest ten mój dobry humor… Dwa kierunki, bardzo często siedzenie na uczelni od 8 do 8, sporo zajęć dodatkowych, jak zwykle zbyt dużo czasu uciekającego na głupotach, ale Ci ludzie… Jest kilka osób, „dla których” idę na uczelnię, a raczej idę by się z nimi spotkać, z jednymi pobyć te 90 minut i coś z ich osobowości, stylu bycia i wiedzy zostawić dla siebie, z drugimi umówić się na wykład, pizzę czy wypad na piwo po zajęciach. Muszę częściej bywać tam gdzie bywają ludzie specyficzni, z którymi będę mógł się dogadać, zaprzyjaźnić.

Więcej systematyczności, więcej zapału, 200% normy…

Lubię to co robię…
Zabawy na GPW, wyszukiwanie najlepszych ofert, poznawanie przepisów, sposobów na poradzenie sobie z nimi, kolejnych metod analizy finansowej, lubię to…

Życie uczuciowe? yyy… no…
Aktualnie go nie ma, myślę ,że objawi się w porze odpowiedniej ku temu, wprawdzie są takie podstawowe chęci, proste, małe marzenia, takie o zwykłej, szczęśliwej miłości, o jakimś głębszym sensie swojej egzystencji.

Obecnie skupiam się na standardowej głupocie, naiwnym planie zakładającym, że to co robię teraz ma sprawić, że kobieta, moich marzeń, tak która się pojawi dostanie mnie w możliwie najlepszej wersji. Najbardziej zbliżonego do swojego własnego ideału, tak, jestem naiwny, ale dobrze mi z tym.

Z głupiego wyszczerbienia na brzegu egzystencji, powstała głęboka, długa szczelina przedzierająca ją niemalże na pół, czasem przez nią wypada nieco wnętrza, sedna i znika eterze wypełniającym nieskończoność, ale czy to ma mnie ograniczać?

uwielbiam studia

Wolność czasem boli, bo trzeba być odpowiedzialnym na nią, a nie zawsze nasze decyzje przynoszą tylko pozytywne i oczekiwane rezultaty…

Jaki kolor ma ból? Jaki odpowiedzialność? Na ile bezcielesne są moje marzenia?

Nie wiedzieć, czemu mam chęć na krew…